ทำไมคนเราต้องหิวด้วยนะ

ทำไมคนเราต้องกินตลอดเวลา (อันนี้หมายถึงตัวเอง)

  เมื่อพูดถึงความอิ่ม ทุกคนจะต้องนึกถึงอาหารเป็นอย่างแรก หลายคนอาจจะเป็นคนดีคืดถึงภาพเด็กที่เอธิโอเปียขึ้นมา

แต่ในโลกที่อยู่ตอนนี้ บางคนอิ่มจนอืด จนเอียน จนเลิกกินกันไป จนกลายเป็นโรคไม่อยากอาหาร จนผอม จนเหี่ยว จนตาย

ความแตกต่างที่แม้แต่ขั้วโลกยังอาย

 

ในแง่บวก ความอิ่มทำให้เรามีกำลังวังชา ความอิ่มทำให้ง่วงนอนไม่ได้อ่านหนังสือสอบ (อันนี้ก็ดีนะ จะได้พักผ่อนก่อนสอบไง)

ความอิ่มคือความสุขที่ได้เติมอะไรให้กับชีวิตจนเต็ม

ความอิ่มคือการรู้สึกว่าพอ (พอแล้วกับนูเตล่าที่จวกไปหมดขวด)

คนเราต้องรู้จักคำว่าพอ แล้วจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไม่ทุกข์(มาก)

 

แต่อีกแง่หนึ่ง ความอิ่มก็ไม่สามารถหยุดยั้งการกอบโกย แย่งชิงได้

อิ่มแล้วนะ แต่ก็อยากอีกอะ (อิ่มของคาวแต่ยังกินของหวานได้อีก อิอิ มีสี่กระเพาะจ้ะ)

ความอื่มคือไม่สามารถยัดอะไรใส่เข้าไปได้อีกแล้ว

ความอิ่มทำให้เราพ่ายแพ้ตอนแข่งกินโออิชิกับเพื่อน (คุ้มยังเนี่ย)

 

ความอิ่มไม่ใช่แค่ในเรื่องกินแน่นอน เป็นคำสากลที่ใช้ได้กับทุกสถานะการณ์

อิ่มอกอิ่มใจ อิ่มรัก อิ่มเอม อิ่มบุญ

คำว่าอิ่มมักใช้กับอะไรที่ดีดี แต่ทำไมคนเราอิ่มแล้วก็ยังไม่รู้จักพอได้ อิ่มแล้วก็ยังอยากอยู่

ความอิ่มจึงเป็นแค่ความรู้สึกชั่วขณะ ความรู้สึกพื้นฐานที่คนเราต้องการบ่อยๆ (ถึงสามครั้งต่อวันเป็นอย่างน้อย)

 

แต่ทุกคนก็คงเคยได้ยินคำว่า อิ่มตัว

คำนี้เป็นคำที่มีความหมายไม่ค่อยดี อิ่มตัวเป็นจุดเปลี่ยนของหลายๆอย่าง

เมื่อสารละลายอิ่มตัว มันก็ไม่สามารถทำน้ำตาลให้ผสมเข้ากับน้ำได้อีกต่อไป

การใช้ชีวิตอยู่ที่หนึ่งนานๆ ทำให้คนเราปล่อยให้น้ำตาลตกตะกอนอยู่ตรงนั้น

ปล่อยให้ของดีดีเสียไปโดยเปล่าประโยชน์

 

เมื่อถึงจุดอิ่มตัว ส่วนใหญ่ให้เพิ่มอุณหภูมิของสาร เอาน้ำหวานไปตั้งไฟ แล้วน้ำตาลก็จะละลายเพิ่มได้

จนกลายเป็นคาราเมลที่น่าอร่อย หวานหอม

คนเราก็ต้องหาทางกระตุ้นตัวเอง เอาน้ำตาลที่เหลือมาใช้ให้เป็นประโยชน์

หนึ่งในวิธีนั้นก็คือการเปลี่ยนแปลง เดินทางออกจากที่เดิม ไปค้นหาที่ใหม่

เพิ่มรสชาติให้กับชีวิต

 

เพียงแค่อย่าลืมกันว่า เมื่อคาราเมลเดือนแล้วให้ยกลงทันที มิฉะนั้นจะไหม้และขม

เพียงแค่ผ่านจุดอิ่มตัวมานิดเดียว ของที่เย้ายวนก็จะกลายจากหน้ามือเป็นหลังเท้าไปในพริบตา

เพียงพอ พอเพียง อิ่มแล้ว อิ่มตัวแล้ว

ให้ความรู้สึกนี้กระตุ้นให้ก้าวไปข้างหน้า เพิ่อค้นหาสิ่งดีดีให้กับชีวิต

แต่อย่าผ่านจุดอิ่มตัวนี้ไป มันจะทำให้เราอืด จุก เสียด แน่น โลภ กอบโกย สิ้นคุณค่า

 

น้ำตาลไหม้ เททิ้งทำใหม่ได้

แต่ชีวิตคนเราเป็นทรัพยาการที่จำกัด ใช้ได้เพียงหนเดียวเท่านั้น

เมื่อไหร่ที่ไหม้ สะเก็ดรอยแผลก็จะอยู่ตรงนั้น (ต่อให้บัวหิมะก็เถอะอย่าหวัง)

    อิ่มก็พอนะ (ไว้หิวค่อยกินใหม่)